مدیتیشن جمعی به همراه ِ مارکس کبیر _یا_ سوسیالیست های جهان بیائید برویم مدیتیشن

جالب است برایم که بدانم این آقا حکومت ایدئالش را چگونه تعریف می کند و راه هایی که برای رسیدن به آن در سرش می پروراند چیست.آنچه ازین وانفسائی که ما در آن غوطه وریم می توان فهمید تنها این است:ایدئولوژی های جذاب و بسیار ارزشمند اروپائی ها دیگر کاربردی ندارند.کاربرد که می گویم از منظر همان منطق ِ پراگماتیک امریکائیش می گویم.امروز امریکا محور شرارت و سعادت جهان است(دقیقاً تا به همین شکل متناقض)

همه ی کشور هائی که روزگاری سعی می کردند آرمان سوسیالیزم را به واقعیت تبدیل کنند امروز تمام سعیشان را در هر چه سریعتر کاپیتالیزه کردن و هر چه بیشتر به امریکا شبیه شدن متمرکز کرده اند.نمونه ی بارز هم می شود فرانسه که هر شب خواب همیستری با بوش می بیند.(می ِ68 کجاست؟).امریکا از آرمان های اروپائی هر چه را می شد به واقعیت در آورد را با نبوغش در پراگماتیک کردن ایدئال ها واقعیت بخشید و هر آنچه تحقق یافتنش به واقعیت ممکن نبود به صورت آرمانی در دست روشنفکران اروپائی باقی گذاشت تا دلشان به این افکار بکر خوش باشد.و امریکا آرمانی تحقق یافته شد.آرمانی به عینیت در آمده که حالا چشمان همه ی جهان را خیره کرده است .مسئله همینجاست:سرمایه همیشه یک قدم جلو تر است. جمهوری اسلامی هم برای اینکه روزی بتواند با امریکا رقابت کند و بزرگ امپراطور ِ اسلامی جهان شود مانند الگوی"چین"ی تمام تلاشش را درتولید کالاهائی هر چه شبیه تر به اصل امریکائیش به کار بسته است.و اقتصادی که احتمالاً احمدی تژاد هم در آخرمجبور به روی آوردن به آن می شود اقتصادی سرمایه محور است.فقط با امریکائی شدن می توان با امریکا رقابت کرد.هر روش دیگری پیشاپیش با شکست روبروست.چرا که مردم نان می خواهند.سرمایه می خواهند.آزادی امریکائی می خواهندو می خواهند بدون محدودیت مصرف کنند و مصرف کنند.تنها انقلاب موفق جهان امریکا بوده و خواهد بود. کاپیتالیزم تنها توسط خودِ امریکا نابود می شود.

حالا این سوسیالیست ها هم هی بر سر ِ اینکه" کی سیاه است و کی سفید "موی هم را بکشند و کتاب بر سر هم بکوبند.یکی این وسط نمی تواند راه کار ِ عملی ارائه کند؟؟؟

من که دیگر گه گیجه گرفتم.همه چپ شده اند و همه می دانند که جز همین جار و جنجال های وبلاگی کاری از دستشان ساخته نیست.امروز اگر "مارکس کبیر"هم بود به جای کاپیتال نوشتن می رفت در" دیوید لینچ فوندیشن"عضو می شد.دوای درد های ایدئالیستی ما امروز مدیتیشن است برادران!مدیتیشن.